Dag 241.  Tanden en slaap.

Op het eerste zicht twee totaal ongerelateerde onderwerpen, tanden en slaap.  Tot je met een baby in huis zit, dan begrijp je waarschijnlijk perfect wat ik bedoel.

Afgelopen nacht was een waar avontuur.  Robert wordt relatief rustig wakker om te drinken, maar dan...  Jawaddedadde!  Gigantische ontploffing, ontroostbare baby, hij weigerde zelfs voor het eerst in zeven maand de borst.  Niet te kalmeren, schreeuwen voor duust, mijn oren suizen er nog van na.  Wat.  Was.  Me. Dat!?!?

Na dik anderhalf uur proberen troosten, tandvlees masseren, Mama Natura druppeltjes en ongetwijfeld de nodige dosis gehoorschade wou hij eindelijk terug de borst en is hij terug in slaap gevallen.

Wij kunnen serieus pijn lijden (en mannen nog meer dan vrouwen heb ik me laten vertellen :p 😉 ) als er iets met onze tanden is, maar het krijgen van diezelfde tanden dat moet een buitengewoon pijnlijke affaire zijn zo te horen...

En zo is het altijd wel iets...  van "tis een sprongske" tot "tzijn zijn darmkes" naar "hij krijgt tandjes".  Is het niet optie 1, dan wel 2 of 3, of erger nog, een mix van de voorgaande.  Als ik sommige kersverse ouders in mijn omgeving soms hoor twijfelen aan of hun kind wel normaal is, of ze wel goed bezig zijn, of dat allemaal wel normaal is (want er gaan verhalen de ronde over mensen wiens baby al na 3 weken doorsliep, waar ze nooit last mee hebben, etc etc) : no worries, het is allemaal normaal.  Welkom bij de meerderheid.  Ga niet focussen op die enkelen wiens baby de makkelijkste op aarde lijkt (key word : lijkt).  Het is heus niet altijd zo.

En dat is mijn enige troost.  Als zovele miljoenen voor mij dit overleeft hebben, dan moet mij dat ook lukken.

Al ga ik wel eens naar de oor arts als deze Corona situatie onder controle is, want dover, dat ben ik er wel al van geworden.

Wil je geen enkele blogpost missen maar vergeet je al te vaak welke websites te checken?  Laat hiernaast je naam & email adres na, dan stuur ik jou een mailtje telkens er een nieuwe blogpost online komt!