Dag 188. Een blik zegt meer dan duizend woorden.

Als een mens niet af & toe eens op save klikt, dan moet hij al eens een blogpost opnieuw typen... zoals ook deze.

Ik ben een grote fan van spontane foto's.  Geen gemaakte portretten, maar een spontaan beeld, een momentopname door het oog van de persoon die snel met zijn toestel (gsm, camera, ...) dat beeld vastlegt.  Want zij zien de dingen die jij zelf niet ziet.

Gisteren was ik na een lange dag eindelijk thuis en zat ik nog even met Robert op m'n schoot.  Kimberly had ongezien enkele beelden gemaakt terwijl ik zijn pamper ververste (met de nodige onnozele show erbij :p ) en nadien ook nog enkele met hem op mijn schoot.  Een geeuwende Pieter, niet meteen erg flatterend, maar ik vond hem wel grappig en gooide hem online op mijn Instagram.  Zelf had ik er maar met een half oog naar gekeken, maar iemand wees mij er op hoe prachtig de blik in zijn ogen was, hoe hij naar me keek.

En toen ik dat daarnet las en het beeld even herbekeek kreeg ik bijna spontaan een traantje in mijn ogen.  Zelf had ik dat volledig gemist.  Voor de bevalling zeiden veel vaders tegen mij dat je aan je kind, als man, weinig tot niets hebt het eerste jaar, dat het maar leuk wordt als ze een jaar of ouder zijn en er meer interactie komt.  Sorry, maar ik ben het daar totaal niet mee eens.  Ik geniet van elke interactie, hoe klein ook vanaf minuut 1.  En dan moet ik blijkbaar nog zwijgen over die interacties die mij ontgaan.  Die kleine blikken vol bewondering en verwondering, een glimlach die wij misschien net niet zien, maar die er wel is.

Zo enorm veel liefde voor dit kleine wonder.  (Overdag dan, 's nachts vind ik hem nog steeds niet zo leuk :p )

Wil je geen enkele blogpost missen maar vergeet je al te vaak welke websites te checken?  Laat hiernaast je naam & email adres na, dan stuur ik jou een mailtje telkens er een nieuwe blogpost online komt!