Alé hop, tweede keer goede keer nadat WordPress zo vriendelijk was mijn net volledig afgewerkte blogpost naar de eeuwige blogpost-jachtvelden te verwijzen...  Het ging dus over hoe ik na een werkdag altijd even terug moet acclimatiseren.  Kimberly zegt er "mijn bubbel" tegen.

Ik kan namelijk niet de knop in mijn hoofdzomaar omdraaien.  Als ik een ganse dag gewerkt heb @ Cargo dan moet ik thuis even rustig de tijd krijgen om te switchen, om terug écht aanwezig te zijn.  Het is niet dat ik dat niet wil, maar ik kan het gewoonweg niet.  Mijn hoofd maalt & kraakt nog wat verder over bepaalde zaken, dat moet even uitbollen, stilvallen, en dan kan ik me terug op iets anders storten.  Ja, zelfs al is dat iets simpels als "hoe was je dag schat?".  Kom ik net thuis dan is mijn antwoord steevast kort & bondig, meestal in de trend van "cava" of "goed".  Ik zet me dan even in de zetel, lees wat in de krant, tokkel wat op mijn gsm, en stilaan schakelt die knop in mijn hoofd om en kan ik effectief gaan praten over hoe mijn dag was, of oprecht geïnteresseerd vragen hoe haar dag was.

Kimberly weet dat intussen al na acht jaar, ik ook al na achtendertig jaar, maar mensen kijken er al eens raar van op.  Als ik bijvoorbeeld eerder deze week na m'n werkdag onmiddellijk moest doorrijden tot bij Kimberly's zus & schoonbroer om daar wat babyspullen op te halen en allemaal samen iets te eten.  Ik werd bij aankomst onmiddellijk in een druk gesprek gegooid tussen het snijden van paprika's voor de spaghetti saus door.  Zoiets zorgt voor kortsluiting in mijn hoofd, ik word er bijna letterlijk eventjes zot van.

Ik weet dat, Kimberly weet dat, maar anderen niet noodzakelijk.  Ik kom dan mogelijk ongeïnteresseerd of lomp over (niet dat ik noodzakelijk anders de meest verfijnde man op aarde ben hoor), mensen denken dat zij mogelijk iets verkeerd hebben gezegd of gedaan, dat ik misschien ziek ben, dat het eten niet lekker is, noem maar op.  We zoeken het probleem, de schuld, al te vaak bij onszelf.  Denk niet te gauw dat jij iets verkeerd hebt gedaan als iemand raar of onverwacht reageert.  Misschien moet die persoon even acclimatiseren, uit zijn of haar bubbel komen.
Geef ze even, gedraag je gewoon normaal, en alles komt goed 🙂

Sounds familiar?  Laat het me gerust weten, dan weet ik tenminste dat ik niet alleen ben 😉