Dag 269.  't Spel is (weeral) hespe...

Tweede dag opnieuw alleen met Robert, het weigeren van dutjes te doen en een stapel werk resulteerden in ik die 30minuten heb kunnen werken doorheen de dag, en kon beginnen werken toen Kimberly thuis kwam rond 17u30 en zij meteen Robert in haar armen geduwd kreeg.  Beginnen werken, maar dan wel met slechts die enkele restjes energie die ik nog heb.

Tele-werkende (single) ouders met kind(eren) : how the fuck krijgen jullie iets van werk gedaan?  De afgelopen twee weken toen Kimberly nog thuis was (en zij niet moest werken) was het draaglijk.  De zorg voor Robert werd verdeeld en op momenten dat ik écht moest kunnen doorwerken (deadline / meetings) kon zij hem voor haar rekening geven.  Maar nu voel ik mezelf terug afglijden richting randje ding-dong-grat-krom-kapot waar ik me bevond een twee-tal weken geleden.  Artsen zeggen dat ze oudere mensen in verzorgingstehuizen valium moeten beginnen voorschrijven tegen de eenzaamheid, awel schrijf mij gerust ook maar een voorschriftje als dat hier zo verder gaat.

Benieuwd naar morgen, maar ik heb er geen goed oog in voor wat de fitness sector betreft.  Essentieel voor lichamelijke en mentale gezondheid, doch we worden ingedeeld bij "ontspanning" en komen daardoor (voorlopig) aan het einde van de rij, samen met de horeca.  Dat terwijl wij ons, als CrossFit, perfect kunnen organiseren om alles veilig te laten verlopen.  Aangeduide ruimtes per persoon, individueel materiaal, voldoende afstand, ...
Misschien toch maar even rebranden naar VisClub Cargo, of PetanqueClub Cargo, want zou dan mogelijk wel terug mogen...

Wil je geen enkele blogpost missen maar vergeet je al te vaak welke websites te checken?  Laat hiernaast je naam & email adres na, dan stuur ik jou een mailtje telkens er een nieuwe blogpost online komt!