Dag 243.  Ik begin ze te begrijpen.

Ik begin ze stilaan te begrijpen, die oude mensen die je vaak van achter hun raam half verdoken naar buiten ziet kijken.

Ik zit intussen al twee weken tussen de vier muren van mijn huis.  Bij mooi weer een wandelingetje met Robert, maar verder niks.  Geen winkel, geen gefoefel om in de grijze zone van de richtlijnen toch met mensen af te spreken, nougabollen.  En ik word er stilaan toch wel redelijk zot van.
Ik zet me soms in de zetel in de living, en kijk gewoon naar de voorbij rijdende auto's.  Of bij mooi weer ga ik aan mijn voordeur zitten met Robert op m'n schoot, gewoon staren naar wat voorbij komt.

We leven in een super connected wereld.  Toegang tot alles, 24/7.  We kunnen tv kijken, surfen, gamen, radio luisteren, you name it.  En toch hunker ik naar sociaal contact, naar mensen om mij heen.  Niet noodzakelijk om te praten, maar gewoon onder de mensen te zijn.  Ik ben van dag op dag van dagelijks veel mensen te zien bij CrossFit Cargo naar verplicht thuis zitten gegaan.  Ik geniet van eens alleen zijn, ik kan enorm ontspannen van volslagen stilte, maar blijkbaar heb ik toch ook nood aan mensen om me heen.

En we zijn nog niet aan het einde van dit meest bizarre sociale experiment uit mijn leven (so far).

Wil je geen enkele blogpost missen maar vergeet je al te vaak welke websites te checken?  Laat hiernaast je naam & email adres na, dan stuur ik jou een mailtje telkens er een nieuwe blogpost online komt!