Dag 178.  Je beseft vaak niet wat je hebt, tot je het kwijt bent.

Hoe vaak gebeurt het niet dat we eerst iets moeten verliezen alvorens we beseffen wat we aan dat iets hadden?  Een familielid, een vriend, een huisdier, een job, een lievelingsbroek of -trui, of, misschien nog veel dichterbij, onze gezondheid.

Ik ben me daar zelf heel erg bewust van, tot soms grote irritatie van mijn omgeving als ik terug aan een pleidooi begin voor het belang van écht voedsel, zo natuurlijk mogelijk, voldoende slaap, ...  En toch schrik ik er vaak nog van hoe machteloos we zijn als we eens effectief ziek vallen.
Maandag en dinsdag heb ik twee dagen voornamelijk gependeld tussen het bed & de pot (if you know what I mean).  Maag en darmen hadden er even geen zin meer in.  Horen dat het "een beestje is dat rond gaat", "dat er vele zijn met hetzelfde" is maar een schrale troost als jij daar ligt te sterven (sterven ja, we weten allemaal dat wij mannen altijd veel meer pijn lijden als we ziek zijn :p ).

Vandaag dag 3 en ik voel me stilaan terug herstellen.  Energiepijl ligt nog laag en ben nog erg moe, maar m'n maag is al veel minder verkrampt dan de afgelopen dagen.

2 Dagen.  Maar wat als we onze gezondheid op het spel zetten, onze kansen op gezond ouder worden taxeren door de manier waarop we nu eten en leven?  Dan kunnen die 2 dagen misschien wel weken, maanden en ja zelfs jaren worden.  Ik ben vastbesloten om mijn leven zo gezond mogelijk te leven.  We hebben één lichaam gekregen, en hoewel we stilaan vrij goed aan het worden zijn in het plaatsen van vervangingsonderdelen, zou ik toch graag zo lang mogelijk doen met "the original".

Een extra herinnering dus om de koers aan te houden die ik aan het varen ben, zodat het bij van die mini episodes kan blijven!

Wil je geen enkele blogpost missen maar vergeet je al te vaak welke websites te checken?  Laat hiernaast je naam & email adres na, dan stuur ik jou een mailtje telkens er een nieuwe blogpost online komt!