Week 7 van dagelijkse blogposts : Check!  Robert gaat met heel wat tijd (en het bijbehorende slaapgebrek met creativiteit) lopen, maar toch weer een onafgebroken week van blogposts.  *self high-five*

Voor de mensen die in de week niet graag lezen of weinig tijd hebben voorzie ik telkens op zondag een overzicht van de posts van de voorbije week.

Dag 43.  Back to work!  Niet dat ik de voorbije twee weken sinds de geboorte van Robert niet meer gewerkt heb (het leven van een zelfstandige, right?) maar ik heb twee weken niet meer gecoached bij CrossFit Cargo.  Daar komt vanaf vandaag terug verandering in.  De eerste keer voor een langere tijd van huis, het zal raar doen!

Opnieuw alle dagen naar Gent betekent ook opnieuw in mijn routine geraken.  Opstaan, tien tot vijftien minuten mediteren, vijf minuten in een ijskoud bad, de honden uitlaten, koffie zetten, de krant snel doornemen en beginnen werken.  Day after day.  Ik heb wel zo wat structuur nodig in mijn dag.  Die structuur wordt nu wel aangepast van dag tot dag afhankelijk van Robert, maar toch blijf ik zoeken naar iets wat repetitief is.

De dagelijkse ice baths ben ik intussen vrij goed gewend en ik ben actief aan het kijken om het een beetje verder door te drijven.  Hebd'em?  doorDRIJVEN?  Sorry, het is maandag...
Ik ben dus aan het kijken om een diepvriezer, zo een groot kist model, om te bouwen tot ijsbad.  Zo eentje waar ik 's morgens geen koud water meer moet in doen of ijs moet bijgooien om het koud genoeg te krijgen.  Opstaan, kist open, Pieter erin, Pieter eruit, kist toe.  Done.  En ja, liefst in die volgorde ja!  Tweedehands websites afschuimen it is, echter achten vele verkopers het blijkbaar niet nodig om daar afmetingen bij te vermelden.  Ik zou er natuurlijk wel in moeten passen.  Hoe zouden ze reageren als ik hun een mailtje stuur met "Hallo, ik ben x cm breed, pas ik in de vriezer die u te koop heeft staan?".  Iemand die een gokje wil wagen vooraleer ik de politie over de vloer krijg om te checken wat ik van plan ben?  Time will tell 😉

Dag 44.  De zomer loopt stilaan op zijn einde en dat betekent dat veel mensen terug in de spiegel gaan kijken, de vakantievetjes gaan zien en terug kop over kloten in een afval (neen niet het type dat ILVA komt ophalen, wel gewicht verliezen) avontuur gaan duiken.  Niks op tegen, integendeel, maar waar ik STEKEZOT van word is het "kop over kloten" gedeelte.

"A goal without a plan, is just a wish".  Denk daar eens over na.  Ik ga terug op mijn eten letten.  Ik ga terug meer sporten.  Ik ga X kilo vermageren.  Ik wil terug in die t-shirt / broek / rok kunnen. ...  Ik ben dan altijd meteen oprecht geïnteresseerd en vraag "Ah en hoe ga je dat doen?".  In veel gevallen eindigt daar het gesprek omdat de mensen denken dat ik er mee aan het lachen ben, echter ben ik steeds heel erg benieuwd naar hun antwoord.  Ik wil altijd & van iedereen bijleren, al lukt dat niet altijd in dit geval, omdat de meeste mensen zelf geen ene fucking clue hebben over hoe ze het gaan doen!  Er wordt geen plan opgesteld, het is een bevlieging.  Een goed bedoelde bevlieging, maar een bevlieging.  Wat was die andere uitdrukking nu weer?  "Failing to plan is planning to fail"?  Exact.

Het kan lukken hé, zo op den bots, maar als je er toch al die moeite (en dat zal het zeker kosten, maak jezelf niets wijs!) in steekt, maximaliseer dan op zijn minst je kans op slagen!  Dat hoeft niet lang te duren hoor zo'n plan maken : wat wil je bereiken, op welke termijn, en hoe wil je dat gaan doen.  Vraag je daarbovenop nog even af of het allemaal wel haalbaar is, en zo niet wat je kan aanpassen om het wel haalbaar te maken.  Kan je het alleen of heb je hulp nodig?  Hoe je uit jezelf zo'n uitdagingen makkelijk vol of heb je iemand nodig de je regelmatig op het matje roept zodat je "on track" kan blijven?  Think about it!  Denk aan wat je al geprobeerd hebt in het verleden, zoek wat daar fout is gegaan, en kijk wat je kan doen om die fout niet meer opnieuw te maken.  That's life!  Vallen en opstaan, lessen trekken en weer voort gaan.

Maar als je geen lessen trekt ben je gewoon dom.  En dan blijf je diezelfde fout maken, opnieuw en opnieuw.  En dan kan je blijven klagen & zagen dat dit voor jou niet lukt.  Misschien toch maar eens op een andere manier proberen deze keer?

Plan!  ("alsof het je laatste dag is" zong een stem spontaan in mijn hoofd)

Dag 45.  Zo een dag die begon met een meermaals gebroken nacht.  Een dag met last van schijterij.  Een dag waar je eigenlijk gewoon zou willen doorslapen maar waar je jezelf toch door moet sleuren.  Zo'n dag is het vandaag.  En dan rij je de parking in, en staat er iemand scheef geparkeerd.

Zo'n dag waarop dat genoeg is om efkes helemaal door de rooien te gaan.

Gelukkig is er dan sport als uitlaatklep.  Anders vielen er doden.

Dag 46.  Oud worden of gewoon (heel erg) moe?  Vroeger, in het pre-CrossFit Cargo tijdperk, had ik het extreem moeilijk om namen te onthouden.  Extreem frustrerend was dat.  Ik vind het zelf leuk als mensen mijn naam kunnen onthouden en mij dus met m'n voornaam kunnen aanspreken of begroeten, en dus wou ik dat ook kunnen bij anderen.  Veel geprobeerd maar niets hielp.  Tot we een viertal jaar geleden de deuren van CrossFit Cargo openden.  Hier vond ik het nòch belangrijker dat ik de leden kon begroeten met hun naam.  Onze leden zijn geen cijfertje, het zijn stuk voor stuk unieke persoonlijkheden die deel uitmaken van onze sportieve community.  En een unieke persoonlijkheid heeft een naam.  En ik moet die naam kennen.  Zo simpel is het.  Maar hoe?  Het begon met vallen en opstaan.  Op voorhand even checken wie er in de les zou zijn en een gezicht op de naam proberen plakken.  Dit werkte in zekere mate, maar ik kon de namen zo niet permanent onthouden.  De manier die voor mij uiteindelijk het beste werkt is het associeren van die persoon met iemand die ik al ken, met een zelfde of soortgelijke naam.  Dat kon een kennis, vriend/vriendin, filmster of cartoon figuur zijn.  Als ik al iemand kende met die naam dan bleek dat ik die vrij makkelijk kon onthouden.  Alsof er in mijn hoofd een database namen zat en ik gewoon een simpele entry moest maken bij die naam met een nieuw gezicht.  De meer unieke namen bleven echter puur vanbuiten leren of ezelsbruggetjes zoeken.  Ik durf te zeggen dat ik er, nu een viertal jaar later, vrij goed in ben geworden.  De meeste van onze leden ken ik bij hun voornaam, en velen zelfs bij hun familienaam.

Wat blijkt nu echter sinds enkele weken, en vooral sinds enkele dagen?  Dat ik de skill die ik het laatst leerde, namen onthouden, ook het eerst verleer wanneer ik moe ben.  Alsof mijn hersenen deze skill als eerste uitschakelen indien ik te weinig slaap.  Als ik me één van de komende dagen dus jouw naam even niet meer meteen kan herinneren : het is Robert zijn schuld! (En wie kan er nu boos worden/blijven op een net geen drie weken oude baby?)

Dag 47.  Multitasking has become a thing.

Onlangs schreef ik hier op m'n blog nog over hoe we vaak teveel dingen tegelijk doen, en misschien beter zouden focussen op één ding tegelijk zodat we dat ene ding heel erg goed kunnen doen.  En ik sta daar nog steeds voor de volle honderd procent achter.  Maar nood breekt wet.

Sinds de geboorte van Robert is vrije tijd, echt "vrije" tijd heel schaars geworden.  Het leven is gebleven zoals het was, even druk & gevuld, maar met een spoedcursus parent hood erbovenop gekletst.  Er komt dus een pak extra bij kijken, terwijl er niets wegvalt.  Als tijd al schaars is dan voel ik mij gedwongen om in bepaalde zaken te gaan multi tasken.

Waar m'n ochtend ritueel bestond uit min of meer afgelijnde & gescheiden taken is het nu een oefening geworden in zoveel mogelijk dingen te doen op die beperkte tijd.  Wanneer ik beneden kom dan zet ik koffie, ga naar buiten om de honden uit te laten die uiteraard meteen willen spelen.  Terwijl ik de veranda uitveeg gooi ik tussen de verschillende vegen door hun bal met wisselend succes door de achterdeur naar buiten.  Na het vegen planten water geven en zorgen dat ik de bal niet tussen de planten gooi of ik heb de volgende dag meteen heel wat planten minder om water te geven (hmmm, idee?).  Dan uiteindelijk naar buiten met de honden, waar ik op m'n gsm alvast bepaalde werk-dingen begin te doen.  Mail checken, balletje trappen, mail beantwoorden, bal gooien, factuur opmaken, bal uit struiken halen & terug weg gooien.  M'n aandacht is dus half bij mn honden, half bij m'n werk, en geen van beiden is ontspannend te noemen.  Valse start van de dag of goeie start van de dag?
Ik hou het bij een valse maar goeie start.  Zo krijg hier ik hier & daar een onverwacht momentje van tijd om even gewoon met Robert op m'n schoot te zitten, waar ik dan wel voor honderd procent met m'n gedachten bij ben en kan van genieten.

Tijdelijk multitasking dus.  Hoe lang die tijdelijk juist is, zal de toekomst moeten uitwijzen...  Ouders met ervaring? Laat maar weten!

Dag 48.  Mobility goals!

Bij CrossFit Cargo spenderen we best wat aandacht aan mobiliteit.  Daarmee bedoel ik niet de bereikbaarheid van Dok Noord met trein, tram, bus, fiets of auto, maar wel de bewegelijkheid van het menselijk lichaam.  Al sind jaren geef ik bij het aanleren van een squat het voorbeeld van kleine kinderen die, wanneer zij iets moeten oprapen van de grond, dit zonder nadenken doen door middel van een perfecte squat.  De meeste volwassenen zullen zich bukken (en daardoor ook de rug zwaarder gaan belasten).  De natuur doet dit standaard anders, getuige kleine kinderen.

Nu Robert (den beir) er is, ontdek ik dagelijks hoe wonderlijk mobiel zijn ledematen zijn.  Squatten kan hij nog niet, daarvoor moet hij eerst kunnen stappen, maar als hij zit of ligt dan neemt hij wel al die positie aan met zijn beentjes.  Het bewijst maar weer hoe ons lichaam werkt : Use it or lose it.

Als we onze lenigheid niet meer gebruiken (want wij zitten bijvoorbeeld liever op een stoel) dan verdwijnt die "range of motion" in onze gewrichten.  Als we stoppen met regelmatig bewegen dan worden we strammer.  Use it or lose it.  Als we meer een rekenmachine gaan gebruiken in plaats van ons hoofd, dan worden we minder goed in hoofdrekenen.  Use it or lose it.  Het is belangrijk ons lichaam "in gang" te houden.  Vooral bij het ouder worden.  Om zo lang mogelijk uit handen te blijven van service flat uitbaters & rusthuizen is het belangrijk voor onszelf te kunnen blijven zorgen.  En dat betekent mobiel blijven : zelf kunnen rechtstaan, stappen, gaan zitten, iets oprapen, ons hersens in gang houden.  En dat begint nu al, vooraleer we effectief zou oud zijn.  Nu hebben we die beweeglijkheid nog, die spierkracht, die stevige botten, nu moeten wij ons lichaam telkens weer tonen dat we het gebruiken, nodig hebben, en zo gaan we maximaal behoudt stimuleren.

Nu moeten we reeds denken aan onze oude dag, niet enkel door te gaan sparen (want wat ben je met geld als je het niet meer kan uitgeven?), maar ook door ons lichaam "in gang" te houden.  Alles gesmeerd te houden.  Wandel regelmatig, of fiets, ga regelmatig zwemmen, of kom eens CrossFitten bij Cargo.  Je weet nu waar het allemaal goed voor is!

Rust roest.  Stop roest.  Beweeg!

Wil je geen enkele blogpost missen maar vergeet je al te vaak welke websites te checken?  Laat hiernaast je naam & email adres na, dan stuur ik jou een mailtje telkens er een nieuwe blogpost online komt!