Week 2 is a wrap!  14 Dagen op rij een blogpost, op naar week 3!

Voor de mensen die in de week niet graag lezen of weinig tijd hebben voorzie ik telkens op zondag een overzicht van de posts van de voorbije week.

"Je bent wat je eet".  Akkoord of niet akkoord?  Neem het niet te letterlijk, het is niet omdat je graag een stuk chocolade eet, dat ik je net vroeg of jij een stuk chocolade bent...  Ik wil op deze maandag ochtend wèl even stilstaan bij de kwaliteit van wat we eten.  Als iemand zegt dat vis gezond is en je meer vis moet eten, is elke vis dan gelijkwaardig?

Denk even met me mee.  Twee vissen.  De ene zwom vrij, at waar de natuur in voorzag, leefde een "puur natuur" leven.  De andere werd gekweekt met als enige doel opgegeten te worden door ons, mensen.  Hij kreeg de voeding waar hij het snelste dik mee zou worden, kreeg medicatie om niet ziek te worden etc.  Welke van die twee vissen is volgens jou het meest voedzame voor ons?  Welke bevat de meeste voedingsstoffen?  Ooit zou ik gezegd hebben "ah die die opgroeide in de vrije natuur aja!", maar vandaag de dag is die "vrije natuur" nu ook niet meer de meest propere en gezonde hé...  Eigenlijk zijn we misschien meer "dat wat we eten eet"?

Ik probeer persoonlijk meer & meer toch te kiezen voor meer duurzaam en doordacht gegroeide of gekweekte zaken.  Zo ging ik onlangs op zoek naar een bron van gezond(er) vlees.  Dieren die niet vetgemest werden of opgesloten werden op 1 m2, dieren die toch een iets "natuurlijker" leven gehad hebben.  Ik vroeg via Facebook eens na waar ik dit zou kunnen vinden en kwam zo uit bij www.deeleenkoe.be.  Op deze website kon ik zelf kiezen welk rund ik wou kopen.  Er wordt vermeld hoe het grootgebracht werd, wat het te eten had gekregen.  Het dier wordt pas geslacht op het ogenblik dat het volledig is verkocht, er gaat dus niets verloren, etc.  Het was een eerste experiment, maar zeker voor herhaling vatbaar.  Zo bekijken Kimberly & ik nu ook het aanbod van groenten bij ons in de buurt, rechtstreeks van bij de boer.  Geen groenten die gekweekt werden in andere landen, geïmporteerd werden in België, per stuk werden verpakt om dan geruime tijd na geoogst te zijn hier verkocht te worden.  Wel groenten die gisteren nog in de grond zaten, en vandaag op ons bord liggen.  Het kost misschien een beetje meer, maar voor ons is dat het waard.

Ik geloof allesinds dat we zo ons steentje kunnen bijdragen aan een iets duurzamere wereld.  Een wereld waar binnen enkele weken mijn zoon in terecht komt.

Een denkoefening die iedereen voor zichzelf eens zou moeten maken als je het mij vraagt!

Als zelfstandige zijn "vrije" dagen nogal zeldzaam.  Elke twee weken heb ik een "vrije" maandag.  Ik word dan niet bij CrossFit Cargo verwacht, maar werk altijd nog van thuis.  Het gescheiden houden van werk & privé is iets waar ik niet bepaald sterk in ben...

Gisteren, op mijn "vrije" maandag, had Kimberly een afspraak in Gent.  Ze zag het niet echt zitten om zelf te rijden & vroeg of ik haar niet wou voeren.  Op mijn "vrije" maandag.  Terug naar Gent.  Om daar een uur te zitten wachten en dan terug te rijden.  Laaiend enthousiast was ik niet, maar de gentleman in mezelf won het en ik speelde taxi richting Gent.  Ik kon daar een uur in de wagen mijn broek zitten verslijten of ik kon er het beste van maken : Time to walk!  Hoewel ik veel tijd in Gent spendeer ken ik het eigenlijk totaal niet, dus besloot ik een mini avontuur te ondernemen.  Gewoon "op den bots" maar met stevige tred een uurtje op ontdekking.

Ik heb geleerd dat de mensen hier in Erpe-Mere veel vriendelijker zijn dan die in Gent (ik knik altijd lachend naar iedereen die oogcontact maakt als ik wandel, hier "op den buiten" wordt die in negenennegentig van de honderd keren beantwoord met een lach en een knik terug.  In Gent kijken ze gewoon eens raar naar u in negenennegentig gevallen en is er de sporadische (meestal oudere) medemens die eens vriendelijk terug lacht.), ik heb een uurtje Vitamine D opgedaan, een kleine vijfhonderd calorieën verbrand, een stukje Gent ontdekt én Kimberly blij gemaakt.

Of ik kon thuis gebleven zijn om tam Netflix te kijken.

I won.

We willen allemaal meer tijd in een dag, maar hoe gebruiken we de tijd die we hebben?  Heb je daar al eens bij stil gestaan?

Oh had ik maar meer tijd, dan zou ik dit of dat doen.  Jammer maar helaas, een dag telt slechts 24u, en het ziet er niet naar uit dat daar in de nabije toekomst verandering in zal komen.  Maar misschien kunnen we onze tijd wel optimaler gaan benutten?  Een praktisch voorbeeld : ik wil dagelijks tijd maken om te mediteren of ademhalingsoefeningen te doen (daarover in toekomstige blogposts ongetwijfeld veel meer), maar het komt er vaak niet van.  Nu start mijn dag met een dagelijks ritueel : ik zit minstens 15' op toilet.  My safe haven, even rustig in afzondering.  Naast mijn behoefte doen (ja kakken ja) zit ik zo goed als altijd door mijn Instagram feed te scrollen.  Wat als ik dat nu eens niet meer doe, en gebruik maak van mijn toilettijd om mijn ademhalingsoefeningen te doen?  Tadaaaaaa, 10minuten tijd gemaakt!  Wel ja, gemaakt... de tijd was er altijd al, ik heb hem gewoon anders besteed.  Wou ik liever tien minuten "Instagrammen" (waar ik, let's face it, bijzonder weinig aan heb...) of mijn oefeningen doen waar ik meteen, de rest van de dag & mijn verdere leven voordeel uit haal?  Uhu, we have a winner!

En zo gebeurt het vaak dat we tijd steken in dingen die achteraf niet noodzakelijk de beste tijdsbesteding bleken te zijn.  Sporten of een nieuwe serie (binge)watchen?  Vergroeid met je gsm in de zetel zitten of die even aan de kant leggen voor een goed boek, een streepje muziek of, heaven forbid, een goed gesprek?  Gewoon random rondsurfen op het web of even die laptop sluiten & iets gezonds koken in plaats van snel online wat te bestellen.  Twee uur op de Playstation of slechts anderhalf uur én eens even gaan wandelen (al dan niet met je hond).

Er is tijd genoeg volgens mij.  Wij vullen hem echter niet noodzakelijk optimaal in...

Koffie, mmmmmmm koffie! (Indien je vorige zin niet met een Homer Simpson stem hebt gelezen, lees hem dan nog eens opnieuw.)

M'n post gaat niet over koffie vandaag (al had dat zeker gekunt!) maar eerder over rituelen.  Neen geen kippen die met een ceremonieel molenmesje de keel worden overgesneden om daarna hun nog warme bloed over een afgodsbeeldje te laten druipen terwijl je naakt een ceremoniële dans ten berde brengt, maar een opeenvolging van bepaalde daden, bijvoorbeeld bij het opstaan.

Zelf ziet mijn dag er meestal als volgt uit : Uit bed rollen, 15 tot 45 minuten op de pot (waar ik ook m'n meditatie en/of ademhalingsoefeningen doe), opfrissen en aankleden, een groot glas lauw water met zout & citroensap drinken, de honden uitlaten, eten geven en de krant even vliegensvlug doornemen.  Werk ik eerst nog even van thuis uit dan zet ik ook nog even een lekkere tas koffie the old fashioned way (boontjes malen, water aan de kook brengen, ...)

Volgens een vast stramien trek ik mijn dag rustig op gang.  Niet opstaan & knallen, maar eerst even rustig op toeren komen, de motor laten warm lopen als het ware.  Stap voor stap en elke dag op dezelfde consistente manier.  De dagen zijn vaak al stressvol genoeg, en zo een gecontroleerde start helpt me om de toon te zetten voor de rest van de dag.

Goed begonnen is (meer dan) half gewonnen!

Het zou er vroeg of laat toch eens van moeten komen : carb or no carb.  Koolhydraten ja of neen? Helpt het effectief of is het een handig trucje om op korte termijn gewicht te verliezen?

De keto-craze slaat al jaren om zich heen, wordt zwaar gemarket door bepaalde gezondheids"goeroes" en veel mensen duiken er halsoverkop in zonder eigenlijk feitelijk te weten wat er juist gebeurt met hun lichaam.  Wat ze zien is dat hun weegschaal erg snel een stevige duik neemt en dus besluiten ze ogenblikkelijk dat dit wondermiddel iets voor hen is.  Sommigen gooien handenvol geld richting niet nader genoemde online of offline coaches en schreeuwen hun succes van de daken, want een weegschaal liegt immers niet!  Of toch?

Ik wou het uiteraard graag aantonen in plaats van gewoon "mijn klapke" te doen omtrent koolhydraten & koolhydraat arme "diëten".

De test?  1 Week lang at ik maximum 20gram koolhydraten per dag, ongeveer een 2200 Cal per dag aan energie vooral uit vet & eiwitten en liep ik bijzonder prikkelbaar.  Hangry zoals ze zeggen...

Wat deed dit met mijn gewicht?  Wel het nam een enorme duik.  Maar was ik ook vet kwijt?  Ik wil namelijk niet noodzakelijk gewicht verliezen, it's only a number after all... Wat ik wel wil verliezen is vet massa.  Die energievoorraad die mijn lichaam heeft aangelegd voor "moeilijke" tijden.

Wat denk je?  Een gokje?  Neen?

Hiernaast zien jullie mijn startgewicht, mijn gewicht vijf dagen later en mijn gewicht nog eens drie dagen later.  Van 98,6kg op maandag naar 95,1kg op vrijdag. BAM!!!!!!  VICTORY!!!!!!  3,5kg op 5 dagen.  Eat your hart out Herbalife!!!
Zaterdag & zondag at ik terug "normaal".  Hmmm, what the fuck?!?  Ben ik nu 3,4kg bijgekomen op drie dagen?!?

Ja en neen...  Ik ben terug zwaarder geworden, maar m'n vetmassa zal weinig tot niet verandert zijn.  Waar ik wel aanzienlijk wat van verloren ben in die vijf dagen is diwaterstofoxide.  Diwaterstowadde?
Water.  Gewoon simpelweg water.
Maar als je dat niet weet, dan zou je denken dat je zo maar even de heilige graal in handen had.  En daar wordt vaak misbruik van gemaakt door sommige coaches (de naam niet waardig...).

Wees niet naïef!  Je zal vet verliezen als je minder energie opneemt dan je verbrand.  In 1kg vet zit een gigantische hoeveelheid energie, namelijk officieel 9000 calorieën (al wordt er meestal met 7000Cal gerekend, maar dat is iets voor later).  Als jij per dag 2000Cal aan energie verbruikt door te leven, en je eet vijf dagen op rij NIETS, dan kan je mogelijk 1kg vet verbruikt hebben.
Vijf dagen niets eten.  1Kg.

Het is een simpele rekensom.  Ik spreek hier over energie opname en verbruik.  Niet alle potentiële energie die je in je mond steekt (eten) wordt ook daadwerkelijk omgezet in energie, lang verhaal, maar neem het voorlopig gewoon maar van me aan.

Long story short : laat je niet lokken door aantrekkelijke grafiekjes & getalletjes.  Maak zelf even de rekensom & je zal al snel besluiten dat zoiets gewoonweg niet mogelijk is.  Ik zal doorheen de komende weken hier wat dieper op ingaan en jullie uitleggen wat er juist gebeurt en waarom je zoveel water verliest etc.  Werken koolhydraatarme diëten?  Jup.  Vetarme diëten?  Ja.  Alles werkt in meer of mindere mate, als je maar meer energie verbruikt dan je opneemt.

Wil je afvallen?  Eet minder dan je verbruikt en je zal al een heel stuk op weg zijn!  Weet je trouwens wat je eet? Weet jij hoeveel (potentiële) energie je dagelijks naar binnen werkt?  Misschien is dat al een goeie plaats om te starten...

Alé hop, tweede keer goede keer nadat WordPress zo vriendelijk was mijn net volledig afgewerkte blogpost naar de eeuwige blogpost-jachtvelden te verwijzen...  Het ging dus over hoe ik na een werkdag altijd even terug moet acclimatiseren.  Kimberly zegt er "mijn bubbel" tegen.

Ik kan namelijk niet de knop in mijn hoofdzomaar omdraaien.  Als ik een ganse dag gewerkt heb @ Cargo dan moet ik thuis even rustig de tijd krijgen om te switchen, om terug écht aanwezig te zijn.  Het is niet dat ik dat niet wil, maar ik kan het gewoonweg niet.  Mijn hoofd maalt & kraakt nog wat verder over bepaalde zaken, dat moet even uitbollen, stilvallen, en dan kan ik me terug op iets anders storten.  Ja, zelfs al is dat iets simpels als "hoe was je dag schat?".  Kom ik net thuis dan is mijn antwoord steevast kort & bondig, meestal in de trend van "cava" of "goed".  Ik zet me dan even in de zetel, lees wat in de krant, tokkel wat op mijn gsm, en stilaan schakelt die knop in mijn hoofd om en kan ik effectief gaan praten over hoe mijn dag was, of oprecht geïnteresseerd vragen hoe haar dag was.

Kimberly weet dat intussen al na acht jaar, ik ook al na achtendertig jaar, maar mensen kijken er al eens raar van op.  Als ik bijvoorbeeld eerder deze week na m'n werkdag onmiddellijk moest doorrijden tot bij Kimberly's zus & schoonbroer om daar wat babyspullen op te halen en allemaal samen iets te eten.  Ik werd bij aankomst onmiddellijk in een druk gesprek gegooid tussen het snijden van paprika's voor de spaghetti saus door.  Zoiets zorgt voor kortsluiting in mijn hoofd, ik word er bijna letterlijk eventjes zot van.

Ik weet dat, Kimberly weet dat, maar anderen niet noodzakelijk.  Ik kom dan mogelijk ongeïnteresseerd of lomp over (niet dat ik noodzakelijk anders de meest verfijnde man op aarde ben hoor), mensen denken dat zij mogelijk iets verkeerd hebben gezegd of gedaan, dat ik misschien ziek ben, dat het eten niet lekker is, noem maar op.  We zoeken het probleem, de schuld, al te vaak bij onszelf.  Denk niet te gauw dat jij iets verkeerd hebt gedaan als iemand raar of onverwacht reageert.  Misschien moet die persoon even acclimatiseren, uit zijn of haar bubbel komen.
Geef ze even, gedraag je gewoon normaal, en alles komt goed 🙂

Sounds familiar?  Laat het me gerust weten, dan weet ik tenminste dat ik niet alleen ben 😉